Doodleuke uitvaartspeech vredig afscheid nemen – welke uitvaartverzekering neem je?

uitvaartverzekering vergelijken

Wat me altijd intrigeert, zijn speeches bij een afscheidsdienst. Of het nou belegen ooms en tantes zijn of oud-collega’s met zogeheten anekdotes; soms wordt van alles uit het stof getrokken om een dienst maar wat op te leuke. Aan schijnvertoningen had mijn zus een broertje dood. Met dat besef sta ik nu achter de katheder met tientallen ogen op me gericht.

Tja, mijn jongste zus. Wat kan ik over haar vertellen? Want eigenlijk hadden we erg weinig contact. Zij leidde haar leven, en ik de mijne. Ze kon ook altijd zo confronterend zijn, ze nam beslist geen blad voor haar brutale mond. Of het moest een wijnblad zijn, want voor een goed glas spraakwater wilde ze best wel even zwijgen.

Ze had ook het uitzonderlijke talent om de vinger precies op de zere plek te leggen. Zonder pardon. Wat ze eigenlijk hiermee deed (bewust of onbewust), was iedereen een spiegel voorhouden. Iedereen uitdagen om de dingen anders te bekijken. Zoals zij de dingen zag, de wereld op z’n kop. En dat deed ze op haar eigen manier.

Een voorbeeld. Voor mijn verjaardag 15 jaar geleden nodig ik mijn zus uit voor mijn tuinfeest. Het feest is erg gezellig en het wordt later en later. Tot slot gaat iedereen weer naar huis. Iedereen, behalve mijn zus. Ik zet me schrap, want ik voel een gênant momentje opkomen.

Mijn zus opent nog een flesje bier en wil met mij over ‘vroeger’ praten. Dat wil ik dus niet. Ik wil afruimen en mijn bed induiken na een hele lange dag en avond. Ik negeer haar volkomen en begin luidruchtig alle glazen naar de keuken te brengen. Ook de bak paprikachips gris ik zo onder haar neus weg.

Maar iedere keer als ik weer naar buiten stap, wacht zij mij op om over ‘vroeger’ te praten. Ze wordt steeds luidruchtiger. Ik voel me meer en meer ongemakkelijk en begin demonstratief de partytent, waaronder zij zit, met veel overdreven gebaren neer te halen.

Maar dat weerhoudt haar er niet van nog een fles bier te openen. Totdat ze keihard door de tuin roept: “Houd je van me!? Ik wil het nu weten, houd je van me!!??” Ik kan me niet heugen dat ik me eerder zo heb geschaamd. Wat moeten de buren wel niet denken….

Uiteindelijk lukt het me toch om ook haar uit te zwaaien. Vervolgens spreken we elkaar nog nauwelijks. De laatste keer is tien jaar geleden bij de begrafenis van onze vader. Tot ik eerder dit jaar hoor van haar medische toestand. We krijgen weer contact en hebben nog enkele mooie ontmoetingen samen.

Het is vreemd, maar na al die jaren heb ik er ineens een zus bij. Een zus van wie ik al heel snel weer afscheid mag nemen. Ik ben enorm blij en geniet met teugen van deze korte periode. En enkele dagen voor haar uitvaart moet ik ineens weer denken aan mijn tuinfeest van weleer.

Ineens valt het euro muntje. Wat mijn zus toen heeft gedaan, is mij een levensgrote spiegel voorhouden. Hoe zat het met mijn vermogen om haar onvoorwaardelijk lief te hebben? Dus ondanks haar gedrag en gebeurtenissen uit het verleden? Die dieperliggende boodschap zag ik toen niet. Nu wel.

En voor deze wijsheid ben ik haar alsnog enorm dankbaar. Tot slot van mijn speech heb ik 12 jaar na dato in de galmende microfoon luidruchtig antwoord gegeven op haar vraag die ze me toen in mijn tuin heeft gesteld. “Ja, ik houd van je, met hart en ziel!!” Rust in vrede, lief zusje…

Ook dood leuk een uitvaartverzekering vergelijken?